kozmopolit mi, basit mi, yoksa ne?

Süregelen yetişebilme telaşları içinde, olana ayak uydurmaya çalışan bedenlerimiz,

farklılığının farkındalığından yoksun,  tohumu eksik kalmış içselliklerle yetinirken,

orgazmı hiç tatmamış bayağı hayal kurma seviyemiz, anlamını bilmediğimiz kelimeler

topluluğu olan güdülerimizle karşı karşıya gelince, fitili ateşlenmiş şaşkın fişekler gibi

etrafa koşuşur benliğimiz nereye gittiğini bilmeden. Yine de önemli olan gidebilmektir.

Hayal kurmak, gitmektir.

Sünepe çocukların iltihaplı bademciklerinden kustukları öğütülememiş cümleleriyle

savaştıkları yaşam, ense tıraşı düzgün insanların soğuk kış günlerini annelerinin

ördükleri yün içliklerle yalandan üşüyerek, kibarlıktan tıksırarak, içtensizlikten

soluyarak geçirdikleri yaşamdan ne kadar farklıysa, o kadar farklıdır yaşam şekilleri,

ya da “yaşayamama” şekilleri

Çilesi çıkık sarhoşların en uğrak zula meyhanelerde şişelerin dibine vura vura içlerinden

geldiği şekilde duygularını dışa vurması gibi en melankolik hallerimde, çaresizliğimin orta

yerinde gözlerinin içine baka baka içimden geldiği şekilde duygularımı dışa vurmayı ve

seni ne kadar çok sevdiğimi söyleyebilmeyi isterdim.

Bildiklerinle yetinmekle sınırlanan ve bilgisini pratiğe dökemeyecek kadar yaşlı olan

kadınların etraflarına verdikleri “görmüş geçirmişlik” siluetine benzer, ama kimyasında

tamamen farklı olan bir “içe kapanıklık” la beraber içindekinin dışardan bakınca güçlü

olduğunu göstermeye çalışan bir koruma kalkanıyla çevrelenmiş bir eşkali olan bedenim,

sanal duvarlarının zayıflığını, kendisine yaklaşan ilk meteor taşının sıcaklığını hissettiğini

fark edince, ağlamaklı bir tavır aldı ve duvarlardan sızdı gözyaşları ama kimse hissedemedi

gerçekten ağladığımı.